بیست بودن مهم است نه بیست گرفتن
ما همواره در ناخوداآگاهمان به خود نمره میدهیم. در کودکی یاد گرفتهایم همه چیز را با نمره بسنجیم. حتی خودمان را. اما به راستی ذهنیت ما نسبت به خودمان چیست؟ چه نمرهای برای خود قائل هستیم؟ آیا نمرۀ ما در ابعاد مختلف زندگی فرق میکند؟
اگر دیگران به ما نمره بیست ندهند چه میشود؟
آیا نمرۀ بیست من، با نمرۀ بیست دیگری مشابه است یا تفاوت دارد؟
توجه به استعدادها و توانمندیها
در این هستی، هر کسی متناسب با استعدادها و تواناییهای خود سنجیده میشود. ما برای اینکه مشخص کنیم به راستی موفق بودهایم یا نه، باید به استعدادهایمان رجوع کنیم. باید ببینیم توانمان چه قدر بود و خروجی کارمان چه شد. آن روزی دنیای ما پیشرفت میکند که افراد دست از مقایسۀ سطحی یکدیگر بردارند و هر کسی را متناسب با توانمندی و روحیهاش بسنجند.
سؤالهایی از خودم
من چه استعدادهایی دارم؟
مهمترین روحیات من چیست؟
من چه مهارتهایی دارم؟
من چه کارهایی را میتوانم خوب انجام دهم؟
آیا کاری که میکنم با توانایی و استعدادها و روحیات من تناسب دارد؟
سعی و تلاش برای موفقیت
۲۰ بودن هر کس با دیگری متفاوت است. مثلا در مدرسه دانشآموزی که در رفاه زندگی میکند و وقت کافی برای درس خواندن دارد 20 میگیرد. در کنارش دانشآموزی که برای خرج تحصیل خود کار میکند هم 20 میگیرد؛ این دو 20 دو ارزش متفاوت دارد.
۲۰ برای هر کسی زمانی معنا میدهد که تمام ظرفیتهای وجودش را به حد تمام و کمال برساند.
در واقع نمره 20 هر کس بستگی به سعی او دارد. سعی نسبت «عمل» به «توان» آدمیست. اگر فردی توان بیشتری دارد، نباید به یک نمره 20 ظاهری و موفقیت اندک اکتفا کند و باید مسئولیتهای دیگری بردارد.
اما معمولا ما میزان توان را نمیسنجیم. انسانهای بسیاری، از درصد عظیمی از توانایی خود استفاده نمیکنند و دچار روزمرگی و بیستهای تکراری شدهاند. باید یک روز این بیستهای پوشالی را کنار بگذاریم و حرکت کنیم. تا زمینۀ شکوفایی استعدادهای خاک خوردۀ ما فراهم شود.
موفقیت و رشد، بدون توقف
همواره خدا میخواهد ما رشد کنیم. مگر میشود خدا رشد بندهاش را نخواهد؟ ذات خدا دهنده و بخشنده است. او بخشندۀ مطلق است. انسان باید خودش را در مسیر خواست خدا قرار دهد و این میشود از خدا خواستن.
انسان باید تمام تلاش خود را بکند و اگر خدا خواست آن خواست انسان را در اختیار شما میگذارد اگر نه چیز دیگری را در اختیار انسان قرار میدهد او مصلحت انسان را بهتر از هر کس دیگری میدانند و هر آنچه را که مصلحت انسان باشد به او میدهند. اما انسان نباید از حرکت بایستد باید تمام تلاش خود را بکند و در انتها به او بسپارد که خدا هر آنچه را که به پیشرفت انسان کمککننده باشد و بازدارنده نباشد به او میدهد.
چشمهایت را باز کن تا موفق شوی
ما اول از هر کاری، باید ببینیم چه چیزی در اختیار داریم. وقتی ابزارهای موفقیت در دست ماست دیگر چه بهانهای برای نرفتن هست؟ چه کسی این ابزارها را در اختیار ما قرار داده است؟
ما که به دنبال نمره بیست هستیم اول از همه باید ببینیم چه امکاناتی داریم و آن امکانات را به بهترین شکل در مسیر هدف به کار بگیریم. این شکر است.
شکر یکی از مهمترین کارهایست که هر کسی در حال حرکت به سمت موفقیت است باید انجام دهد. شکر به ما یادآوری میکند چقدر ثروتمند هستیم و چیزی برای موفقیت کم نداریم. فقط کافی است شروع کنیم. شکر به ما یادآوری میکند چه کسی این نعمتها را به ما داده است؟ شناخت نعمتها، توجه به نعمتها، تو را یاد چه کسی میاندازد؟ بله! خداوندی که آنها را با مهربانی به تو داد.
شکر به معنای شناخت نعمت و شناخت منعم است. حال که منعم و نعمت را شناختیم، نحوۀ به کارگیری و استفادهاش را هم باید از او بگیریم. ما وظیفه داریم آنچه را در اختیار داریم به تمامیت به کار بگیری. هر کسی باید برای این تمامیت و بیست بودن در هستی تلاش کند. نه یک بیست تکراری، بلکه یک بیست واقعی! بیستی که تو را رشد بدهد و استعداهایت را به کار بگیرد.
چه کسی به ما نمره میدهد؟
یک بار برای همیشه کلاهمان را قاضی کنیم. آیا حرف مردم مهم است. نمرهای که مردم به ما میدهند مهم است؟ و اگر مهم است چقدر؟ و در چه جایگاهی؟ خوب است که خودمان را از دید دیگران ببینیم. یا از صاحبان عقل و تجربه، مشورت بگیریم. ولی نباید معیار تصمیمات مهم ما حرف مردم باشد. حرف مردم، شاخص ارزیابی من نیست. من به خودم با حرف مردم نمره نمیدهم.
حساب کردن روی حرف مردم تا جایی میتواند مخرب باشد که بعضی اساتید از آن به عنوان یک «اسارت» نام بردهاند. پس نمره قبولی که مردم به آدم بدهد یا ندهند نمیتواند ملاک موفقیت ما باشد.
ملاک موفقیت ما «سعی» ماست. باید ببینیم با توجه به استعداد و توانایی که فقط خودمان و خدا از
آن خبر داریم، چقدر تلاش کردهایم؟ اگر تمام توانمان را به کار بگیریم نمرۀ ما، نمرۀ قبولیست. و بالعکس، اگر تلاشی نکرده اما به ظاهر موفق شده باشیم، و بالفرض که تمام دنیا به ما نمرۀ قبولی بدهند، اما خودمان باید بدانیم نمره واقعی ما چند است؟
