ابر سرمایهای به نام زمان و سهمیهبندی آن
چه احساسی دارید و چه عکسالعملی نشان میدهید اگر…
– شما را در یک معدن طلا رها کنند و ۱ ساعت وقت بدهند تا هرچه میتوانید در این یک ساعت برای خود طلا جمع کنید.
– بیستسال زحمت بکشید یک سرمایهای را جمعآوری کنید؛ بعد یک شبه، دزد همۀ آن سرمایه را بدزدد.
– زندگی شما بعد از سالها تلاش و رنج، دچار یک جهش و تحول اساسی میشود بهطوری که احساس میکنید همه چیز کاملاً مرتب است اما ناگهان طی حادثهای یکی از اعضای بدنتان را خدای نکرده از دست میدهید.
– یک شب هنگام خواب از یک منبع کاملاً موثق به شما خبری میرسد که فقط تا ۷۴ ساعت دیگر، مهلت زندگی کردن در این دنیا را دارید.
چه سرمایههایی داریم؟
همۀ ما در زندگی سرمایههای گرانقیمت داریم که برای حفظ و حراست از آنها رنجهای بسیاری را به جان میخریم مثلاً سرمایههای مادی چون: پول، خانه، ماشین، کارخانه، زمین، پست، مقام و… . همچنین سرمایههای غیرمادی مثل: علم، سلامتی، عقل و فکر، ارتباطات، ایمان، دین، زمان و…
جالب اینجاست که اکثر آدمها، قدر و قیمت سرمایههای مادی را بیشتر میدانند و بهای بیشتری هم برای آن پرداخت میکنند و برای از دست دادن آنها بسیار غمگین و افسرده میشوند. اما برای از دست دادن سرمایههای غیرمادی همچون زمان خیلی ناراحت نمیشوند.
دست حسرت گزی ار یک درمت فوت شود
هیچت از عمر تلف کرده پشیمانی نیست
کدام سرمایهها مهمترند؟
نکتۀ جالبتر اینکه گاهی بعضی از ما آدمها سرمایههای نوع دوم یعنی سرمایههای غیرمادی را فدای سرمایههای نوع اول میکنیم بدون اینکه متوجه باشیم. مثلاً کسی که سلامتی خودش را بهخطر میاندازد تا پول بیشتری بهدست آورد، کسی که ساعتها زمانش را از دست میدهد تا لباس زیبایی برای یک مهمانی بزرگ تدارک ببیند و … .
شاید یکی از دلایل جایگزینی سرمایههای نوع اول بهجای سرمایههای نوع دوم این باشد که سرمایههای نوع اول ملموس و محسوس و نقد است و برای بهدست آوردن و حفظ کردن آنها راههای آسانتر و مشخصتری وجود دارد و ما از کودکی برای حفظ و حراست این سرمایهها آموزشهای بیشتری میبینیم و همچنین لذت حاصل از این سرمایهها قابل دسترستر و عمومیتر و درک و فهم آن آسانتر است. اما در مورد سرمایههای نوع دوم باید جایگاه ارزشی آنها را در نمودار مدرج زندگی مشخص کنیم.
