شبی بهاندازۀ یک عمر | مجموعه یادداشتهای مدیریت تفکر (قسمت ۲۵ از ۱۶۴)
این هفته، با شبهایی مواجه هستیم که ارزش آن از ارزش عمر بیشتر است. آیا تابهحال فکر کردهایم چگونه باید از این فرصت استثنایی بهره گرفت؟ به چهچیزهایی باید فکر کنیم؟ شب قدر برای این است که ما فرصتی برای جمعبندی خودمان و کارهایمان داشته باشیم. محاسبه کنیم تا اولاً قدر خودمان را بشناسیم و ثانیاً جایگاه خودمان را در این هستی شناسایی کنیم.
در شب قدر، باید انسان در خود توسعهای بهوجود بیاورد و از محدودیتهای فکر خود آزاد شود. فکر نکند که مثلاً آب و نان و… نداریم. باید به نیروهای باطنی خود فکر کند؛ آنها را بررسی کند و ببیند با آنها چه کرده است. با ذهنی که خدا به او داده، با قلبی که داده و با تخیل و توهم و تفکر و تعقل و وجدان و اراده و احساس و عواطف خود چه کرده است؟ با اینها چگونه برخورد کرده است؟ از آنها چگونه استفاده کرده است؟
اینها همه رزق است و نعمت که به ما عنایت شده است. ما باید اینها را بهدرستی با هم ترکیب میکردیم و به رزقهای بیشتری میرسیدیم. براساس شکر و کفری که دربارۀ نعمتهای گذشتۀ خود داشتهایم، برای ما رزقهایی مقدر میشود. جمعبندی و محاسبۀ اینها زمینهساز جذب رزقهای بیشتر و مناسبتر است. در شبهای قدر باید سعی کنیم میزانهای خود را تقویت کنیم؛ یعنی با استفاده از قوۀ تعقل و سنجش که خداوند به ما عنایت کرده است، سعی کنیم برای مسائل کمارزش، وجودمان را مصرف نکنیم.
بسیاری از درگیریهای امروز ما بهخاطر مسئلههایی است که اگر چند دقیقه فکر کنیم، خواهیم فهمید در شأن ما نیست. شب قدر، شب یادآوری این قدرها و اندازههاست. بهاندازۀ شناخت قدر خودمان، مقدّراتمان را طلب و جذب خواهیم کرد. باید برای شبهای قدر برنامهریزی کرد و طرحی کلی برای استفاده از اینهمه استعداد و امکانات آماده کرد. لایحه را باید بنویسیم و برای تصویب نهایی در شب قدر ارائه دهیم. این کار عملی نیست مگر با توبه و ارتباط با خدا و خلوت و توجه و تفکر در شبهای قدر.
از همۀ خوانندگان و همراهان، التماس دعا دارم.
نویسنده: جلیل معماریانی
یکشنبه، ۷ شهریور ۱۳۸۹، روزنامه خراسان شمارۀ ۱۷۶۳۶
