تفکر در رشد و رشد تفکر | مجموعه یادداشتهای مدیریت تفکر (قسمت ۶۷ از ۱۶۴)
با توجه به وسعت استعدادهای انسان، وسعت فکر او هم ضرورت پیدا میکند. استعدادهای انسان در ابعاد مختلف باید شکوفا شود. شما در زندگی معمولی خود، اگر زردآلو بخورید یا هلو و چیزی مثل آن، نیرویی درونی به شما میگوید هستهاش را دور نینداز. چرا؟ حتی قدیمیترها پوستهای هندوانه و خربزه را هم دور نمیریختند. چرا؟
چون هستۀ زردآلو استعداد رویش دارد و پوست خربزه و هندوانه نیز امکان استفاده دارد. امروز هم برای بازیافت پسماند، اینچنین مسئلهای وجود دارد. پس انسان ذاتاً هنگامیکه با موقعیت رشد و رویش و تبدیل و تکامل مواجه میشود، از آن استقبال میکند. حالا چند دقیقه فکر کنید. ببینید چه فرصتهایی در زندگی ما وجود دارد که تبدیلشدنی است؟ چگونه؟ کدامیک از استعدادهای خودمان و فرزندانمان و نسلمان در حال هرز رفتن است؟ چه روشهایی برای شکوفا کردن آنها وجود دارد؟
هروقت بخشی از اشتهایمان در خوردن کور میشود، احساس خاصی پیدا میکنیم که چرا اینطور شد. حتماً به پزشک مراجعه میکنیم. کار درست هم همین است. اما سؤال این است که چرا وقتی اشتهای فکری، عاطفی، عقلی، روانی و روحی ما کور میشود، هیچ احساسی پیدا نمیکنیم؟ واقعا باور نداریم که ما غیر از جسم و کالبد مادی و فیزیکی، از استعدادهای دیگری هم برخوردار هستیم؟ بهنظر شما چگونه باید به خودمان و اطرافمان این پیام بسیار مهم را ابلاغ کنیم: ای انسانها، شما بزرگتر از جسم کوچکتان هستید. تمام هستی برای شما خلق شده است که شما به خدا برسید.
اصل این است که استعدادهای غیرمشترک با سایر جانداران، در اولویت برنامهریزیهای ما قرار گیرد. در تربیت فرزندانمان، تربیت نسلمان، در مدیریت، در ارتباطات، در آموزش و پرورش، به تمام استعدادهای آنها فکر کنیم و با این عمل، به وصایای ائمۀ معصومین (علیهالسلام) عمل کنیم که این بزرگواران آمدهاند تا ما را با مجموعۀ ارزشهایمان آشنا کنند و به ما بگویند که کارمان بیشتر از خوردن و خوابیدن و تفریحکردن است. مناجات شعبانیه، آدرسهای خوبی برای این نوع زندگی به ما میدهد. امید که توفیق خواندن و تأمل در آن در این ماه پُربرکت روزیمان شود.
نویسنده: جلیل معماریانی
یکشنبه، ۱۹ تیر ۱۳۹۰، روزنامه خراسان شمارۀ ۱۷۸۷9
