عاشورا و مدیریت تفکر | مجموعه یادداشتهای مدیریت تفکر (قسمت ۸۶ از ۱۶۴)
مهم است که بتوانیم از تفکر عاشوراییان الگوبرداری کنیم و خودمان باری بر دوش امام (علیهاسلام) نباشیم، بلکه یار و یاور آنها باشیم. به نظر میرسد شور و شعار به تنهایی خوراک این هدف را فراهم نمیکند. باید اندکی تأمل کرد و در خلوتها به نقادی و ارزیابی نشست و صورت مسئله را پیدا کرد. فرصت محرم و صفر و شرکت در مجالس عزاداری و شنیدن جلوههای مختلف تابلوی تمام عیار عاشورا، این زمینه را به خوبی فراهم میکند. فقط باید فکر کرد و بلافاصله تصمیم گرفت.
عاشورا یک نقشه راه تمام عیار برای کسانی است که میخواهند در این دنیای شلوغ و پر از جلوه و زینت، راه خودشان را تا بینهایت انسانی و رضا و رضوان الهی پیدا کنند. کسانی که به کمتر از اینها قانع باشند، به همین مقدار اندک از دنیا کفایت میکنند و عطشی برای رشد و جهش و بالندگی ندارند. نمیدانم ما از کدام دسته هستیم و واقعاً چه میخواهیم و ارزیابی ما از تمام این وقایع و حادثهها چقدر و چگونه است؟ به نظر میرسد شما خوانندگان عزیز هم با این نظر موافق هستید که این عزاداریها و اشکها و گریهها و شور و حال حسینی؛ باید زمینهساز این تحول و حرکت در ابعاد فردی و اجتماعی باشد و گرنه هیچ حقی از عاشورا ادا نشده است.
در این راستا به نیت فعالتر شدن تفکر در این زمینه تعدادی سوال را با هم مرور میکنیم. امید داریم قطرهای از این اقیانوس بیکران عزت و آزادگی نصیب ما هم بشود.
۱ – عاشورا امروز در کجای زندگی فردی و اجتماعی ما واقع است؟ کدامیک از تصمیمات ما در سبک زندگیمان نشأت گرفته از عاشوراست؟
۲ – فاصله ما از یاران عاشورایی امام حسین (علیهالسلام) چقدر است؟
۳ – بدهیهای ما به امام و یارانشان چقدر است؟
۴ – چگونه زندگی کنیم تا از یار نمانیم و پی اغیار ندویم؟
۵ – تعلقهای ما به دنیا چه نسبتی با همراهی با امام دارد؟ چرا آنها را جدی نمیگیریم؟
۶ – چرا فکر میکنیم ما اصلا با اهل کوفه شباهتی نداریم؟
و دهها سؤال از این قبیل که باید به دنبال پاسخهایش باشیم و گرنه از راه میمانیم با توهم در راه بودن.
نویسنده: جلیل معماریانی
