جاری شدن تفکر در دقیقههای زندگی | مجموعه یادداشتهای مدیریت تفکر (قسمت ۱۵۰ از ۱۶۴)
ضمن تبریک حلول ماه رجب و به امید بهرهبرداری هرچه بیشتر از لحظههای این ماه، امیدوارم امروز آمادگی داشته باشید تا با چند تمرین ساده و بسیار مهم که وقت خاصی را از شما نمیگیرد ولی ممکن است سرنوشتساز باشد، آشنا شوید.
روزانه ۱۴۴۰ دقیقه زمان به رایگان و بدون پرداخت هیچ هزینهای در اختیار داریم. پیر و جوان، دختر و پسر، مدیر و غیرمدیر، استاد و دانشجو، کارمند و غیر کارمند، همه و همه از این موهبت عظیم خدادادی بهرهمند هستند. یعنی ۲۴ ساعت و هر ساعت ۶۰ دقیقه. آیا تا به حال فکر کردهایم که چگونه این دقیقهها را مصرف میکنیم؟ مگر اصلیترین و مستمرترین سرمایه زندگی ما همین دقیقهها نیست؟
آیا تا به حال فکر کردهایم که کارایی یک دقیقه چقدر است؟ مگر اندازهگیریهای زمانی ما در زندگی فردی و اجتماعی و خانوادگی دقیقه است یا اصلاً واحد اندازهگیری نداریم؟ تأملی لازم داریم تا تکلیفمان را با عمرمان و لحظه لحظه آن مشخص کنیم.
شما ۳ دقیقه مطالعه این مطلب را متوقف و فکر کنید که در یک دقیقه چه کارهایی میتوانید انجام دهید. مثل میتوانید ۱۵ تا ۲۰ تا صلوات بفرستید. (یکی را همین الان بفرستید). خیلی وقتها پشت چراغ قرمز، با توجه کافی و به نیت همه درگذشتگان و ذوی الحقوقین میتوانید همین کار را انجام دهید تا چراغ سبز شود. همین ماه رجب که در پیش داریم، به طور آزمایشی این تمرین را انجام دهید. حتما شما پیشنهادهای دیگری هم دارید. به آنها فکر کنید و با نیت اشاعه فرهنگ خیر و خوبیها آنها را به دیگران نیز منتقل کنید تا کمکم توجه به زمانهای کوتاه و استفاده بهینه از آن، به یک فرهنگ تبدیل شود. واقعاً دریک دقیقه چه کار میتوان کرد؟
آیا زدن یک لبخند پر از مهر به نوجوانی که سر چهارراهها روزنامه میفروشد، مستلزم هزینه و وقت زیادی است؟ در کمتر از بیست ثانیه میتوان در دل انسان بذر محبتی را کاشت که تا ابد ادامه داشته باشد. یک دقیقه زمان زیادی است برای آنها که با سرعت تفکر خودشان فکر میکنند و به دنبال راهکارهای مناسب تجارت با زمان هستند. بالاخره باید برای مسیر آخرت، در همین لحظهها زاد و توشه فراهم کنیم. با همین امکاناتی که در اختیار و با همین شرایطی که در پیش رو داریم. کارکرد اصلی تفکر، حل و فصل مسائل در همین شرایط است.
اگر برای بهتر زیستن نیازمند تفکر نباشیم ، معلوم نیست زندگی دارای روح و رنگ خاصی باشد. حادثهها و ناملایمات زندگی ما موضوع اصلی زندگی ماست. فقط باید فکر کنیم و راهحلهایی پیدا کنیم. ابتدا باید باور کنیم که «هیچ مسئلهای وجود ندارد مگر این که راه حلی داشته باشد و معمولاً راهحلهای متعددی هم دارد» چون خدا هست ما به این مسئله باور داریم. در دعاهای ایام رجب هم میخوانیم «لکل مسأله منک سمع حاضر و جواب عتید». شما برای تقویت این باور و فرهنگسازی این عقیده میتوانید به گرههای زیادی که در زندگیتان وجود داشته و با عنایات الهی به خوبی باز شده توجه کنید.
همچنین به تاریخ علم مراجعه کنید و به سؤالاتی که قبل از هرگونه پیشرفت علمی خاصی در ذهن بشر طرح شده است. اگر این باور وجود نداشت هیچ جامعهای در هیچ قسمتی پیشرفت نمیکرد. پس ما با توکل به خدا و استفاده از نیروی اندیشه خود و به مصداق کلام معصومین (علیهمالسلام) به این عبادت بزرگ رو میآوریم. در ایام ماه رجب که ماه خداست به شکرانه این نعمت همراه با انجام اعمال این ماه، نگاهی دوباره به خودمان بیندازیم و آماده شویم برای حضور فعال در میهمانیهای آینده خدا.
نویسنده: جلیل معماریانی
یکشنبه، ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۲، روزنامه خراسان شمارۀ ۱۸۴۰۱
