معلم متفکر و تفکر معلمی | مجموعه یادداشتهای مدیریت تفکر (قسمت ۱۰۴ از ۱۶۴)
هیچ عبادتی مثل فکر کردن نیست، هیچ شغلی هم مثل معلمی نیست. اصلاً معلمی شغل نیست، که یک نقش است، یک عشق است. حال اگر این دو را با هم ترکیب کنیم باید معجزهای رخ دهد. معلمی که فکر کردن را میآموزد؛ ارزش فوقالعادهای دارد.
یک معلم چگونه به مخاطبان خود فکر کردن میآموزد؟ معلم کیست؟ و معلمی چیست؟ این چه مقامی است که در دین ما تا این اندازه به آن تأکید شده است؟ این هفته، به معلمان گرامی، در جامعه توجه میشود، سؤال این است که چه کنیم همیشه معلمان مورد توجه واقع شوند؟ چگونه به آنها نگاه کنیم؟ ما چه وظیفهای در مقابل معلمان داریم و آنها چه وظایفی دارند؟
گفتمان تکریم معلم به عنوان یک ارزش دائمی و همیشگی باید در جامعه رواج پیدا کند. معلمان گرامی هم دائماً مخاطبان خود را به پرسشگری و تفکر و تعقل دعوت کنند. آن عده از معلمانی که علاوه بر دانش، بینشها را هم منتقل میکنند و در کنار آن با روشهای صحیحتر آشنا هستند و منش معلمی خود را حفظ میکنند؛ قطعاً محبوبتر و مقبولتر هستند. آنها که با لبخند و نگاه و حرکت و سکون و سکوت خود، دائم مخاطب خود را به فکر کردن و تدبر و تصمیمگیری وادار میکنند معلمان واقعی هستند.
بیاییم سؤال طرح کنیم. شاگردان خود را به سؤال کردن و فکر کردن تشویق کنیم. به معلمانی بهای بیشتری بدهیم که روح جستجوگری و سؤال را در مخاطب زنده میکنند؛ نه فقط آنها که جوابها را دستهبندی شده به ذهن دانشآموزان منتقل میکنند و مسیر فکر کردن آنها را خودشان طی میکنند.
شاید در یک نگاه سطحی، این نوع برخورد و این نوع تدریس و تعلیم، عوامپسند و خوشایند به نظر برسد ولی واقعیت این است که باید شاگردان را به فکر کردن وادار کرد. معلم فقط زمینهها را فراهم میکند و راه را نشان میدهد. شاگرد باید با چشم خودش ببیند؛ با پای خودش برود و با قلب خودش احساس کند. بیاییم بصیرت و بینش و فهم و عمقنگری و جستجوگری را تقویت کنیم.
در آخر پاس میداریم یاد استاد شهید مرتضی مطهری را که در این ایام به بهانه بزرگداشت شهادتش، از معلمان، تقدیر میشود و لازم میدانم یاد استاد عزیزم را که بسیاری از قاریان و استادان شهرمان مدیون آموزههایش هستند و با جسم به ظاهر ناقص خود اما با همت عالی و اراده آهنین علاوه بر معلم قرآن، معلم زندگی نیز بودند؛ گرامی بداریم و درگذشت ایشان را به جامعه قرآنی مشهد تسلیت عرض میکنیم.
فقدان استاد سیدمیرزا علی رحیمی برای من یک مصیبت بزرگ است چون بسیاری از بخشهای زندگیام را مدیون نگاهها و رفتارها و سلوک و عزم و اخلاص ایشان هستم. یاد همه معلمان بشریت را گرامی میداریم.
خدایا برای تو حرکت میکنیم. تمام سعی خود را به کار میگیریم. هدفمند و پرشور گام برمیداریم و فردا را به تو میسپاریم.
نویسنده: جلیل معماریانی
یکشنبه، ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱، روزنامه خراسان شمارۀ ۱۸۱۱۱
